## مزامير

فصل : 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119 120 121 122 123 124 125 126 127 128 129 130 131 132 133 134 135 136 137 138 139 140 141 142 143 144 145 146 147 148 149 150

- مزامير ايش 107

-Reset+

### فصل 107

1 خداوند را حمد بگویید زیرا که او نیکو است و رحمت او باقی است تا ابدالآباد.
2 فدیه شدگان خداوند این را بگویند که ایشان را از دست دشمن فدیه داده است.
3 و ایشان را از بُلدان جمع کرده، از مشرق و مغرب و از شمال و جنوب.
4 در صحرا آواره شدند و دربادیهای بیطریق و شهری برای سکونت نیافتند.
5 گرسنه و تشنه نیز شدند و جان ایشان در ایشان مستمند گردید.
6 آنگاه در تنگی خود نزد خداوند فریاد برآوردند و ایشان را از تنگیهای ایشان رهایی بخشید،
7 و ایشان را به راه مستقیم رهبری نمود، تا به شهری مسکون درآمدند.
8 پس خداوند را به‌سبب رحمتش تشکّر نمایند و به‌سبب کارهای عجیب وی با بنی‌آدم.
9 زیرا که جان آرزومند را سیر گردانید و جان گرسنه را از چیزهای نیکو پر ساخت،
10 آنانی که در تاریکی و سایه موت نشسته بودند، که در مذلّت و آهن بسته شده بودند.
11 زیرا به کلام خدا مخالفت نمودند و به نصیحت حضرت اعلی اهانت کردند.
12 و او دل ایشان را به مشقّت ذلیل ساخت؛ بلغزیدند و مدد کننده‌ای نبود.
13 آنگاه در تنگی خود نزد خداوند فریاد برآوردند و ایشان را از تنگیهای ایشان رهایی بخشید.
14 ایشان را از تاریکی و سایه موت بیرون آورد و بندهای ایشان را بگسست.
15 پس خداوند را به‌سبب رحمتش تشکّر نمایند و به‌سبب کارهای عجیب او با بنی‌آدم.
16 زیرا که دروازه‌های برنجین را شکسته، و بندهای آهنین را پاره کرده است.
17 احمقان به‌سبب طریق شریرانه خود و به‌سبب گناهان خویش، خود را ذلیل ساختند.
18 جان ایشان هر قسم خوراک را مکروه داشت و به دروازه‌های موت نزدیک شدند.
19 آنگاه در تنگی خود نزد خداوند فریاد برآوردند و ایشان را از تنگیهای ایشان رهایی بخشید.
20 کلام خود را فرستاده، ایشان را شفا بخشید و ایشان را از هلاکتهای ایشان رهانید.
21 پس خداوند را به‌سبب رحمتش تشکرنمایند و به‌سبب کارهای عجیب او با بنی‌آدم.
22 و قربانی‌های تشکّر را بگذرانند و اعمال وی را به ترّنم ذکر کنند.
23 آنانی که در کشتیها به دریا رفتند، و در آبهای کثیر شغل کردند.
24 اینان کارهای خداوند را دیدند و اعمال عجیب او را در لجّه‌ها.
25 او گفت پس باد تند را وزانید و امواج آن را برافراشت.
26 به آسمانها بالا رفتند و به لجّه‌ها فرود شدند و جان ایشان از سختی گداخته گردید.
27 سرگردان گشته، مثل مستان افتان و خیزان شدند و عقل ایشان تماماً حیران گردید.
28 آنگاه در تنگی خود نزد خداوند فریاد برآوردند و ایشان را از تنگیهای ایشان رهایی بخشید.
29 طوفان را به آرامی ساکت ساخت که موجهایش ساکن گردید.
30 پس مسرور شدند زیرا که آسایش یافتند و ایشان را به بندرِ مرادِ ایشان رسانید.
31 پس خداوند را به‌سبب رحمتش تشکّر نمایند و به‌سبب کارهای عجیب او با بنی‌آدم.
32 و او را در مجمع قوم متعال بخوانند و در مجلس مشایخ او را تسبیح بگویند.
33 او نهرها را به بادیه مبدّل کرد و چشمه‌های آب را به زمین تشنه.
34 و زمین بارور را نیز به شورهزار، به‌سبب شرارت ساکنان آن.
35 بادیه را به دریاچه آب مبدّل کرد و زمین خشک را به چشمه‌های آب.
36 و گرسنگان را در آنجا ساکن ساخت تا شهری برای سکونت بنا نمودند.
37 و مزرعه‌ها کاشتند و تاکستانها غرس نمودند و حاصل غلّه به عمل آوردند.
38 و ایشان را برکت داد تا به غایت کثیر شدند و بهایم ایشان را نگذارد کم شوند.
39 و باز کم گشتند و ذلیل شدند، از ظلم و شقاوت و حزن.
40 ذلّت را بر رؤسا می‌ریزد و ایشان را در بادیهای که راه ندارد آواره می‌سازد.
41 امّا مسکین را ازمشقّتش برمیافرازد و قبیله‌ها را مثل گله‌ها برایش پیدا می‌کند.
42 صالحان این را دیده، شادمان می‌شوند و تمامی شرارت دهان خود را خواهد بست.
43 کیست خردمند تا بدین چیزها تفکّر نماید؟ که ایشان رحمتهای خداوند را خواهند فهمید.