## مزامير

فصل : 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119 120 121 122 123 124 125 126 127 128 129 130 131 132 133 134 135 136 137 138 139 140 141 142 143 144 145 146 147 148 149 150

- مزامير ايش 88

-Reset+

### فصل 88

1 [سرود و مزمور بنیقورح برای سالار مغنیان بر مَحْلَتْ لَعَّنوتْ. قصیدهٔ هیمانِ اَزْراحی] ای یَهُوَه خدای نجات من، شب و روز نزد تو فریاد کرده‌ام.
2 دعای من به حضور تو برسد، به نالهٔ من گوش خود را فراگیر.
3 زیرا که جان من از بلایا پر شده است و زندگانیام به قبر نزدیک گردیده.
4 از فروروندگان به هاویه شمرده شده‌ام و مثل مرد بیقوّت گشته‌ام.
5 در میان مردگان منفرد شده، مثل کُشتگان که در قبر خوابیده‌اند، که ایشان را دیگر به یاد نخواهی آورد و از دست تو منقطع شده‌اند.
6 مرا در هاویهٔ اسفل گذاشته‌ای، در ظلمت در ژرفیها.
7 خشم تو بر من سنگین شده است و به همهٔٔ امواج خود مرا مبتلا ساخته‌ای، سِلاه.
8 آشنایانم را از من دور کرده، و مرا مکروه ایشان گردانیده‌ای. محبوس شده، بیرون نمی‌توانم آمد.
9 چشمانم از مذلت کاهیده شد. ای خداوند، نزد تو فریاد کرده‌ام تمامیِ روز. دستهای خود را به تو دراز کرده‌ام.
10 آیا برای مردگان کاری عجیب خواهی کرد؟ مگر مردگان برخاسته، تو را حمد خواهند گفت؟ سلاه.
11 آیا رحمت تو در قبر مذکور خواهد شد؟ و امانت تو در هلاکت؟
12 آیا کار عجیب تو در ظلمت اعلام می‌شود و عدالت تو در زمین فراموشی؟
13 و امّا من نزد تو ای خداوند فریاد برآورده‌ام و بامدادان دعای من در پیش تومی‌آید.
14 ای خداوند چرا جان مرا ترک کرده، و روی خود را از من پنهان نموده‌ای.
15 من مستمند و از طفولیت مشرف بر موت شده‌ام. ترسهای تو را متحّمل شده، متحیر گردیده‌ام.
16 حدّت خشم تو بر من گذشته است و خوفهای تو مرا هلاک ساخته.
17 مثل آب دور مرا گرفته است تمامیِ روز و مرا از هر سو احاطه نموده.
18 یاران و دوستان را از من دور کرده‌ای و آشنایانم را در تاریکی.