## مزامير

فصل : 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119 120 121 122 123 124 125 126 127 128 129 130 131 132 133 134 135 136 137 138 139 140 141 142 143 144 145 146 147 148 149 150

- مزامير ايش 147

-Reset+

### فصل 147

1 هلّلویاه، زیرا خدای ما را سراییدننیکو است و دلپسند، و تسبیح خواندن شایسته است!
2 خداوند اورشلیم را بنا می‌کند و پراکندگان اسرائیل را جمع می‌نماید.
3 شکسته دلان را شفا می‌دهد و جراحتهای ایشان را می‌بندد.
4 عدد ستارگان را می‌شمارد و جمیع آنها را به نام می‌خواند.
5 خداوند ما بزرگ است و قوّت او عظیم و حکمت وی غیرمتناهی.
6 خداوند مسکینان را برمیافرازد و شریران را به زمین می‌اندازد.
7 خداوند را با تشکّر بسرایید. خدای ما را با بربط سرود بخوانید.
8 که آسمانها را با ابرها می‌پوشاند و باران را برای زمین مهیّا می‌نماید و گیاه را بر کوه‌ها می‌رویاند.
9 که بهایم را آذوقه می‌دهد و بچّه‌های غراب را که او را می‌خوانند.
10 در قوّت اسب رغبت ندارد، و از ساقهای انسان راضی نمی‌باشد.
11 رضامندی خداوند از ترسندگان وی است و از آنانیکه به رحمت وی امیدوارند.
12 ای اورشلیم، خداوند را تسبیح بخوان. ای صهیون، خدای خود را حمد بگو.
13 زیرا که پشت بندهٔ‌ای دروازه‌هایت را مستحکم کرده و فرزندانت را در اندرونت مبارک فرموده است.
14 که حدود تو را سلامتی می‌دهد و تو را از مغز گندم سیر می‌گرداند.
15 که کلام خود را بر زمین فرستاده است و قول او به زودی هر چه تمامتر می‌دود.
16 که برف را مثل پشم می‌باراند، و ژاله را مثل خاکستر می‌پاشد.
17 که تگرگ خود را در قطعه‌ها می‌اندازد؛ و کیست که پیش سرمای او تواند ایستاد؟
18 کلام خود را می‌فرستد و آنها را می‌گدازد. باد خویش را میوزاند، پس آبها جاری می‌شود.
19 کلام خود را به یعقوب بیان کرده، و فرایض و داوریهای خویش را به اسرائیل.
20 با هیچ امّتی چنین نکرده است و داوریهای او را ندانسته‌اند. هلّلویاه!